Τοπίο με σπίτι

Τοπίο με σπίτι. Περίπου 1905-1906. Λάδι σε καμβά. 21.2 x 27.7. Ο Μαλέβιτς διαμορφώθηκε ως καλλιτέχνης μέχρι το 1904, χωρίς να έχει ακαδημαϊκή μόρφωση. Στην πορεία του υπήρξε μια νατουραλιστική περίοδος, στο πνεύμα του Ι. Σίσκιν και του Ι. Ρέπιν, τους πίνακες των οποίων γνώριζε από αναπαραγωγές. Ξεπερνώντας το νατουραλισμό, πέρασε στον ιμπρεσιονισμό. Η ιμπρεσιονιστική περίοδος ήταν αρκετά παρατεταμένη και σταθερή στη δημιουργία του Μαλέβιτς, και διήρκεσε σχεδόν ολόκληρη την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα. Η σπουδή αυτή ανήκει στο μεταβατικό στάδιο, από τη ρεαλιστική ζωγραφική στην ιμπρεσιονιστική. Η αστάθεια της σύνθεσης και η διστακτικότητα στη λύση των προβλημάτων του φωτός και του χρώματος καλύπτεται από την επιθυμία να μεταδοθεί η ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα της φύσης. “Αγαπούσα πολύ την ανοιξιάτικη φύση, τον Απρίλη και τις αρχές του Μάη”. Αυτή ακριβώς η εποχή έχει αποτυπωθεί στη σπουδή αυτή. Η αίσθηση που αποκομίζει κάποιος από τη σπουδή αυτή αντανακλά τις αναμνήσεις του Μαλέβιτς από Κουρσκ, όπου έζησε από το 1896 μέχρι το 1904. “Εκεί άρχισα τη ζωγραφική μου δραστηριότητα: καθόμουν στα χωράφια και τα δάση από το πρωί ίσαμε το βράδυ, αντιγράφοντας τη φύση σε όλες τις χρωματικές της στιγμές”. Είναι προφανές ότι στην αρχή της σταδιοδρομίας του ο Μαλέβιτς απολαμβάνει και την “παραμικρή γωνία της φύσης”, δηλαδή μέρη με ιδιαίτερο αισθητικό ενδιαφέρον, απολαμβάνει εκείνα ακριβώς τα μέρη που αργότερα θα αποκηρύξει ως “ψιλοπράγματα” και “ωραιολογίες”. Συμβολισμός.

Ο Kazimir Severinovich Malevich γεννήθηκε το 1878 στο Κίεβο. Για σύντομο χρονικό διάστημα παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Σχεδίου του Κιέβου, ενώ το 1896 μετακόμισε με την οικογένειά του στο Κουρσκ, όπου έζησε μέχρι το 1904. Το 1904 εγκαταστάθηκε στη Μόσχα και σπούδασε στο εργαστήριο του Fedor Rerberg (1906-1910), ενώ παράλληλα συμμετείχε στις εκθέσεις της «Ένωσης Καλλιτεχνών της Μόσχας», οι οποίες είναι και οι πρώτες καταγεγραμμένες συμμετοχές του. Τη δεκαετία του 1910 συμμετείχε σε μια σειρά εκθέσεων, ανάμεσά τους: «Βαλές-Καρό» (1910), Εκθέσεις της «Ένωσης Νεολαίας» (1911-1914), «Ουρά Γαϊδάρου» (1912) κ.ά. Το 1915 στην «Τελευταία Φουτουριστική Έκθεση Ζωγραφικής: 0.10» στην Πετρούπολη παρουσίασε για πρώτη φορά τις σουπρεματιστικές του συνθέσεις, ανάμεσά τους και το «Μαύρο Τετράγωνο», ενώ την επόμενη χρονιά δημοσίευσε ένα από τα κυριότερα θεωρητικά του δοκίμια με τίτλο: «Από τον Κυβισμό και τον Φουτουρισμό στο Σουπρεματισμό: Ο Νέος Χρωματικός Ρεαλισμός» και ίδρυσε παράλληλα την ομάδα “Supremus” στη Μόσχα. Το 1918 δίδαξε στα Κρατικά Ελεύθερα Καλλιτεχνικά Εργαστήρια (ΣΒΟΜΑΣ), ενώ από το 1919 έως το 1922 δίδαξε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βιτέμπσκ και οργάνωσε την ομάδα Ουνόβις με σκοπό την προώθηση του Σουπρεματισμού σε θεωρία και πρακτική. Το 1922 εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη, εντάχθηκε στο παράρτημα του Ινστιτούτου Καλλιτεχνικής Παιδείας (INKXOYK) που είχε δημιουργηθεί από τον Τάτλιν, και έγινε διευθυντής του Φορμαλιστικού-Τεχνικού Τμήματός του. Εξέθεσε τη ζωγραφική του, η οποία τις δεκαετίες 1920 και 1930 στρέφεται σε ρεαλιστική κατεύθυνση και χαρακτηρίζεται μετα-σουπρεματιστική, σε ατομικές εκθέσεις στην Βαρσοβία (1927), στη Μόσχα (1929) και στο Κίεβο (1930). Πέθανε το 1935 στο Λένινγκραντ.