Χωρίς τίτλο (Σχέδιο Ι)

Το σχέδιο «Χωρίς τίτλο» του Γιώργου Τσακίρη ανήκει σε μια ευρύτερη ενότητα έργων του της δεκαετίας του 1990, στην οποία ο καλλιτέχνης επιχειρεί να «παντρέψει» τη φύση με την τέχνη, τις αγροτικές εργασίες με την τέχνη «ώστε να μην ντρέπομαι για την αγροτική καταγωγή μου, που δεν ήταν κάτι κομψό όταν μεγάλωνα», όπως ο ίδιος σημειώνει. Αποφεύγοντας τον κίνδυνο της γραφικότητας, να γίνει δηλαδή το έργο μια φολκλορική αναπαράσταση, συνθέτει τεχνητά οικοσυστήματα σε εκθεσιακούς χώρους, μεταφέρει την «ύπαιθρο» στη γκαλερί, ενώ παράλληλα δημιουργεί και μια σειρά σχεδίων στα οποία αντιπαραβάλλονται οργανικά και τεχνικά στοιχεία, τα οποία παραπέμπουν συχνά σε μια μεταλλακτική διαδικασία, η οποία τονίζει τη χρονική διάσταση μιας βιολογικής αναγκαιότητας.

Ο Γιώργος Τσακίρης γεννήθηκε το 1955 στα Γιαννιτσά το 1955. Αρχικά σπούδασε στην Ανωτέρα Σχολή Ηλεκτρονικών (1974-1977) και στη συνέχεια στην Accademia di Belle Arti της Φλωρεντίας διδάχτηκε ζωγραφική με καθηγητή τον F.Faruli και χαρακτική με καθηγητή τον G. Vingiano. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα (1983) κινήθηκε μεταξύ Αθηνών και Θεσσαλονίκης, διατηρώντας εργαστήριο στους πρόποδες του όρους Πάικου. Στη ζωγραφική και στη χαρακτική του είναι έκδηλες οι επιρροές που έχει από το έργο του Francis Bacon, ενώ ακόμη απεικονίζονται στοιχεία ελληνικής και λατινικής γραφής, αριθμοί και μαθηματικά σύμβολα που σχηματίζουν λέξεις και φράσεις. Ενσωματώνει πραγματικά αντικείμενα στις συνθέσεις του (σχοινιά, κορμούς δέντρων), οι οποίες σταδιακά χάνουν το συμβατικό τους σχήμα και αποτελούν κατασκευαστικές ενότητες. Τη δεκαετία του ’80 προχωρά στην οριστική μετάβασή του στις τρισδιάστατες κατασκευές και αφορμή για αυτήν την εξέλιξη στάθηκε η εγκατάστασή του στο Πάικο. Η εγκατάσταση όμως αυτή υπήρξε καταλυτική για να ξεκινήσει μια σειρά επεμβάσεων σε εξωτερικούς χώρους, που βρίσκονταν σε απόλυτη αντιστοιχία με το φυσικό περιβάλλον, χωρίς να διαταράσσουν τη μορφολογία ή τη λειτουργία του. Εκείνο που πρότεινε ο καλλιτέχνης με αυτού του είδους τις επεμβάσεις ήταν μια ιδιαίτερη σχέση της τέχνης με τη φύση, αλλά και ένας τρόπος για να αντιληφθεί το κοινό το έργο σαν μια ζωντανή παρουσία, παρά σαν ένα τεχνητό θέαμα. Τη δεκαετία του 1990 ο Τσακίρης δημιουργεί τεχνητά οικοσυστήματα σε εκθεσιακούς χώρους όπου ζωντανοί οργανισμοί παρουσιάζονται μπροστά στους θεατές. Αυτή τη φορά η τέχνη δεν μεταφέρεται στο ύπαιθρο, αλλά οι φυσικές λειτουργίες εγκαθίστανται στον εκθεσιακό χώρο.