Δημήτρης Σούλας
Διαστάσεις/Ανάλυση ψηφιακού αρχείου: 3551x5471pixel/300dpi
TMP218.SOU78.PRI138
Φωτογραφία

Ο Δημήτρης Σούλας (Thessaloniki, 1938) σπούδασε οικονομικά στο Μόναχο όπου παρακολούθησε και μαθήματα της Σχολής της Φρανκφούρτης. Το 1959 επισκέφθηκε στο Αμβούργο την έκθεση «The Family of Man» η οποία τον επηρέασε και ξεκίνησε να φωτογραφίζει ερασιτεχνικά. Το 1964 προσελήφθη από μια αμερικανική πολυεθνική εταιρεία με έδρα το Μόναχο, εργασία από την οποία απολύθηκε το 1967 εξαιτίας της αντιδικτατορικής του δράσης. Ξεκίνησε να δουλεύει ως ελεύθερος φωτορεπόρτερ και σύντομα συνεργάστηκε με το Associated Press και αργότερα με το πρακτορείο Magnum. Με την πτώση της Δικτατορίας το 1974, διακόπτει την πορεία του ως φωτορεπόρτερ και στρέφεται σε επιχειρηματικές δραστηριότητες. Το 2004, δωρίζει το αρχείο του στο φωτογραφικό τμήμα του Δημοτικού Μουσείου του Μονάχου το οποίο το 2008 οργάνωσε σε συνεργασία με το Μουσείο Φωτογραφίας Thessalonikiς περιοδεύουσα έκθεση με τίτλο Στιγμιότυπα. Φωτογραφίες του Δημήτρη Σούλα 1967-1974.
Οι φωτογραφίες του Σούλα περιλαμβάνουν τόσο επαγγελματικές αναθέσεις, καλύπτοντας κάθε είδος ρεπορτάζ, όσο και προσωπικό έργο. Παράλληλα στρέφει τον φακό του στους ξένους εργάτες, την οργισμένη γενιά του ΄68 και τη δυναμική παρουσία της στους δρόμους του Μονάχου, την κοινωνία της αφθονίας, την Τρίτη ηλικία, τους ανθρώπους του περιθωρίου και των κοινωνικών μειοψηφιών, ενώ ταυτόχρονα κινείται στα σαλόνια των δεξιώσεων και των επιδείξεων μόδας.
Ελεύθερος παρατηρητής της ζωής στον δρόμο, ο Δημήτρης Σούλας καταγράφει την καθημερινότητα όπως αυτή εκφράζεται στα συμβάντα του δρόμου και τις αυθεντικές αντιδράσεις των περαστικών. Εκτός από την αποτύπωση των τυχαίων αλληλεπιδράσεων μεταξύ ανθρώπων το βλέμμα του σημειώνει τρυφερά στιγμιότυπα της αστικής φιλοζωίας που αντικατέστησε σε κάποιο βαθμό την φιλανθρωπία. Η εικόνα αποτυπώνει ένα στιγμιότυπο με μια ηλικιωμένη γυναίκα που σκύβει στη μέση του χιονισμένου πεζοδρομίου για να απευθυνθεί στον σκύλο της που τραβά με λουρί. Η λήψη πραγματοποιήθηκε το 1971 στη Georgenstrasse του Μονάχου και αποδίδει προοπτικά το πλήθος των κτιρίων που διαγράφουν την οδό καθώς και την ακολουθία των παρκαρισμένων αυτοκινήτων της εποχής.