Λόφος Πιερίας, 1966-1967

Οι φωτογραφίες του Γιάννη Στυλιανού από την ελληνική επαρχία μοιάζουν να αποφεύγουν την ευκολία της ηθογραφικής εξιδανίκευσης και να εικονίζουν την πραγματική συνθήκη μέσα από την καθημερινότητά της. Στη συγκεκριμένη φωτογραφία, σ’ έναν έρημο χωματόδρομο του χωριού με αραιή παρουσία κατοικιών, εμφανίζεται ένα μικρό παιδί, μόνο, να κλαίει γοερά. Με φτωχικά ρούχα και κοντά κουρεμένα μαλλιά, μοιάζει να μυείται από μικρή ηλικία στη συνθήκη της αναγκαιότητας, καθώς και στις δύσκολες συνθήκες επιβίωσης της ελληνικής υπαίθρου την δεκαετία του ’60.

Ο Γιάννης Στυλιανού (1941-1996) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασε νομικά, πριν ασχοληθεί με την οικογενειακή βιομηχανία κατασκευής υποδημάτων. Ασχολήθηκε με τη φωτογραφία το διάστημα 1965-1969, κατά βάση ως αυτοδίδακτος. Μεγάλο μέρος του έργου του αφορά στη Θεσσαλονίκη, με ενότητες όπως τα Ναυπηγεία, η Λαϊκή, η Διεθνής Έκθεση, η Παρέλαση και άλλες. Φωτογράφισε ακόμη στην ελληνική ύπαιθρο, ενώ ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη φωτογραφία δρόμου. Το έργο του, παρότι όχι ιδιαίτερα εκτεταμένο λόγω της βραχείας ενασχόλησής του με το μέσο της φωτογραφίας, αποτέλεσε ένα συνδετικό και εννοιακό κρίκο ανάμεσα στην ελληνική μεταπολεμική φωτογραφία και εκείνη της μεταπολίτευσης. Το έργο του παρουσιάστηκε μια φορά, όσο ήταν εν ζωή σε ατομική έκθεση το 1970 στην Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία «Τέχνη» της Θεσσαλονίκης. Το 2002 το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης παρουσίασε αναδρομική έκθεση και έκδοση του έργου του. Το φωτογραφικό του αρχείο ανήκει στη μόνιμη συλλογή του MOMus-Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης.