Σύνθεση με τρεις φόρμες. Ουνόβις

Σύνθεση με τρεις φόρμες. Ουνόβις. 1919. Λάδι σε κοντραπλακέ. 50.1 x 41.7. Μονόγραμμα και χρονολογία κ. δ.: Σ. 19. Όπισθεν υπογραφή και χρονολογία: Σένκιν 1919. Η ατομική δημιουργία του Σένκιν ως μέλος του Ούνοβις έφτασε ως σήμερα αποσπασματικά. Ό,τι διασώθηκε σε ολοκληρωμένη μορφή αποδεικνύει μια ακατάβλητη έφεση για συνεχή πειραματισμό. Ο Σένκιν πειραματιζόταν με τον όγκο διαφόρων υλικών και αργότερα με το φωτομοντάζ. Το έργο από τη Συλλογή Κωστάκη δείχνει το “νυχτερινό” του σουπρεματιστή του χώρου, ο οποίος επιχειρεί να απεικονίσει την καθαρή ενέργεια. Η χρονολόγηση του έργου είναι πραγματική. Η προσθήκη της λέξης “Ούνοβις” στον τίτλο του πίνακα έγινε κατά πάσα πιθανότητα αργότερα, αφού η ονομασία δεν υπήρχε το 1919. Σουπρεματισμός.

Ο Σεργκέι Γιάκοβλεβιτς Σένκιν (Ποκρόφσκοε-Στρέσνεβο της σημερινής Μόσχας, 13 Ιουλίου 1894 - Μόσχα, 12 Απριλίου 1963) σπούδασε στο Ινστιτούτο Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής και στα Ελεύθερα Κρατικά Καλλιτεχνικά Εργαστήρια (ΣΒΟΜΑΣ) της Μόσχας, στο εργαστήριο του Mαλέβιτς (1918-1919). Το 1920 ήταν καλλιτέχνης του στρατού στο Εκατερινενμπούργκ των Ουραλίων και την ίδια χρονιά συνέχισε την εκπαίδευσή του στα Ανώτερα Κρατικά Καλλιτεχνικά και Τεχνικά Εργαστήρια (ΒΧΟΥΤΕΜΑΣ). Ως ζωγράφος, από το 1918 ως το 1922, συνδέθηκε με το σουπρεματισμό σχηματίζοντας μαζί με τους Kλούτσις και Λισίτσκι μια ξεχωριστή παράμετρό του, βασισμένη στις φορμαλιστικές αρχές του συστήματος του Mαλέβιτς, χωρίς όμως να μοιράζονται τους φιλοσοφικούς στοχασμούς του. Στο διάστημα 1920-1921 δημιούργησε μία σειρά κατασκευών βασισμένος στις συγκεκριμένες αυτές αρχές. Το 1921 πραγματοποίησε ατομική έκθεση με τίτλο Τριάντα έργα. Ρεαλισμός, Κυβισμός, Φουτουρισμός, Σουπρεματισμός και Σουπρεματισμός του χώρου στην καλλιτεχνική λέσχη «Σεζάν». Το 1922 εξέθεσε σουπρεματιστικά του έργα στην «Ένωση Νέων Καλλιτεχνικών Τάσεων» της Πετρούπολης και το 1923 με τον Κλούτσις δημοσίευσε το άρθρο «Εργαστήριο της Επανάστασης» για το περιοδικό ΛΕΦ (Αριστερό Μέτωπο των Τεχνών). Στις δεκαετίες του 1920 και 1930 εργάστηκε ως σχεδιαστής μαζικών εορταστικών εκδηλώσεων, βιβλίων, περιοδικών και αφισών, κάνοντας ευρεία χρήση του φωτομοντάζ. Το 1928 μαζί με τον Λισίτσκι παρουσίασε μια μεγάλη "φωτο-τοιχογραφία" για το σοβιετικό περίπτερο στη Διεθνή Έκθεση Τύπου της Κολωνίας. Στις δεκαετίες του 1940 και του 1950 εργάστηκε κυρίως ως σχεδιαστής.