Βιολί

Βιολί. 1915. Λάδι σε καμβά. 70.7 x 53.4. Κυβοφουτουρισμός. Το έργο “Βιολί” της Nadezhda Udaltsova ανήκει στην κατηγορία των κυβιστικών της έργων. Η Udaltsova, όπως επίσης και η Popova, είχαν μεταβεί το 1912 στο Παρίσι προκειμένου να μελετήσουν την κυβιστική ζωγραφική και είχαν επιλέξει ως τον πιο κατάλληλο χώρο για εκείνες την Ακαδημία “La Palette”. Η Udaltsova διαχωρίζει τη ζωγραφική επιφάνεια σε κάθετες λωρίδες, οι οποίες διαφοροποιούνται ως προς την υφή, γεγονός που δημιουργεί μια ποικιλία οπτικών εντυπώσεων και διασφαλίζει τη μετωπικότητα. Η σύνθεση μαρτυρά τις σχεδιαστικές και ζωγραφικές δυνατότητες της καλλιτέχνιδας, η οποία σύμφωνα με τον Rodchenko κατανοούσε τον Κυβισμό καλύτερα από όλους και δούλευε πιο σκληρά από όλους.
Το έργο αποδίδονταν παλιότερα λανθασμένα στον Kazimir Malevich εξαιτίας της επιγραφής ΜΑΛ που φέρει στην πίσω όψη του καμβά. Όμως σε φωτογραφία από την έκθεση “Μαγαζί” του 1916 το “Βιολί” εμφανίζεται μεταξύ των έργων με τα οποία συμμετείχε η καλλιτέχνιδα στην έκθεση και αποτελεί τεκμήριο για την ορθή ταύτιση του έργου.

Η Ναντιέζντα Αντρέγιεβνα Ουνταλτσόβα (Οριόλ,11 Ιανουαρίου 1886 - Μόσχα, 25 Ιανουαρίου 1961) παρακολούθησε μαθήματα στο εργαστήριο των Ιβάν Ντουντίν και Kονσταντίν Γιουόν(1905-1909). Το 1907 συνάντησε τη Βέρα Mούχινα, τη Λιουμπόφ Ποπόβα και τον Aλεξάντρ Βεσνίν και την επόμενη χρονιά, το 1908, ταξίδεψε στη Γερμανία. Το 1909 εργάστηκε πάνω σε μελέτες του χώρου μαζί με τους Βλαντίμιρ Φαβόρσκι και Kονσταντίν Iστόμιν, στο εργαστήριο του Iστβάν Kις. Το Νοέμβριο του 1912 πήγε στο Παρίσι, ταυτόχρονα με την Λιουμπόφ Ποπόβα, και σπούδασε στην Ακαδημία «Λα Παλέτ» και στα εργαστήρια των Mετσενζέ, Λε Φοκονιέ και Σεγκονζάκ. Παράλληλα μελέτησε το έργο του Πικάσο και του Πουσέν, καθώς επίσης την γερμανική ζωγραφική του 17ου αιώνα και τα μεσαιωνικά βιτρό. Ήταν ίσως πιο κοντά στη Γαλλική Σχολή από όλους τους ρώσους καλλιτέχνες της πρωτοπορίας. Το 1913 επέστρεψε στη Μόσχα, εργάστηκε στα εργαστήρια των Tάτλιν και Mοργκουνόφ πάνω σε προβλήματα του κυβισμού και συνεργάστηκε με την Ποπόβα και τον Βεσνίν. Πήρε μέρος στις εκθέσεις: Βαλές-Καρό (Μόσχα, 1914), Πρώτη Φουτουριστική Έκθεση Ζωγραφικής: Τραμ V (Πετρούπολη, 1915), Τελευταία Φουτουριστική Έκθεση Ζωγραφικής: 0.10 (Πετρούπολη, 1915-1916) και Το Μαγαζί (Μόσχα, 1916). Από το 1916 ως το 1917 ήταν μέλος της ομάδας «Σουπρέμους» και την ίδια περίοδο δημιούργησε διακοσμητικά σχέδια για την εταιρεία υφασμάτων Βερμπόφκα στην Ουκρανία. Το 1917 συμμετείχε στη διακόσμηση του εσωτερικού του «Καφέ Πιτορέσκ» της Μόσχας. Από το 1918 και μετά δίδαξε στα Ελεύθερα Κρατικά Καλλιτεχνικά Εργαστήρια (ΣΒΟΜΑΣ) της Μόσχας, αρχικά ως βοηθός του Μαλέβιτς και στη συνέχεια ως καθηγήτρια ζωγραφικής. Το 1918 συνεργάστηκε με την εφημερίδα Αναρχία και ξεκίνησε να εργάζεται στο Τμήμα Εικαστικών Τεχνών του Λαϊκού Κομισαριάτου Διαφώτισης (IZO NΑΡΚΟΜΠΡΟΣ). Το 1919 ήταν μέλος της «Ένωσης των Ακραίων Νεωτεριστών της Ζωγραφικής» μαζί με τους Aλεξάντρ Ντρέβιν, Aλεξάντρ Ρότσενκο, Βαρβάρα Στεπάνοβα και Aλεξάντρ Βεσνίν. To 1920-1921 ήταν μέλος του Ινστιτούτου Καλλιτεχνικής Παιδείας (ΙΝΧΟΥΚ) από το οποίο αποχώρησε μαζί με τους Ντρέβιν , Kαντίνσκι, Kλιούν και Κορολιόφ διαφωνώντας για την απόρριψη της καθαρής τέχνης του καβαλέτου από τους κονστρουκτιβιστές-παραγωγιστές. Από το 1920 ως το 1930 δίδαξε στα Ανώτερα Κρατικά Καλλιτεχνικά και Τεχνικά Εργαστήρια (ΒΧΟΥΤΕΜΑΣ) και στη συνέχεια στο Υφαντουργικό Ινστιτούτο της Μόσχας. Το 1922 έστειλε έργα της στην Πρώτη Έκθεση Ρωσικής Τέχνης στην «Γκαλερί βαν Ντίμεν» του Βερολίνου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 στη ζωγραφική της επιστρέφει σε ένα νατουραλιστικό στυλ, επηρεασμένη από τον σύζυγό της Ντρέβιν. Το 1928 πραγματοποίησε μαζί του έκθεση στο Κρατικό Ρωσικό Μουσείο του Λένινγκραντ και το 1934 στο Πολιτιστικό και Ιστορικό Μουσείο του Eρεβάν. To 1945 παρουσίασε έργα της σε ατομική έκθεση στη Μόσχα.