Μητέρα και παιδί

Το έργο «Μητέρα και παιδί» από την ενότητα «Μητρότητες» (1968-1974) έρχεται ως αντίστιξη στα έργα της προηγούμενης περιόδου, όπου ο καλλιτέχνης παίρνει θέση ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς και οι συνθέσεις του συγκροτούν ένα αυθόρμητο και οργισμένο ξέσπασμα για τη συνταγματική εκτροπή και την κατάλυση της δημοκρατίας. Η τρυφερή ενότητα που εκκινεί από τη γέννηση της κόρης του θέτει στο κέντρο την ανάδειξη της σχέσης μητέρας-παιδιού και των φόβων για την προοπτική και το μέλλον των νέων ανθρώπων. Τα απαλά χρώματα, τα υπόλευκα, τα πλούσια σε ποιότητες γκρίζα καθώς και τα ήπια περιγράμματα δημιουργούν μια ιδιότυπη ατμόσφαιρα που αγκαλιάζει τη συνολική σύνθεση.

Ο Δημοσθένης Κοκκινίδης γεννήθηκε το 1929 στον Πειραιά. Ξεκίνησε με σπουδές οικονομικών στην ΑΣΟΕΕ, τις εγκατέλειψε όμως σύντομα για να αφοσιωθεί στην τέχνη. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ (1952-1957) με δασκάλους τους Σπύρο Παπαλουκά και Γιάννη Μόραλη. Ως υπεύθυνος του καλλιτεχνικού τμήματος του ΕΟΕΧ (1959-61) ασχολήθηκε με την αξιοποίηση της νησιώτικης αγγειοπλαστικής. Τη δεκαετία του 1960 ανέπτυξε σημαντική δραστηριότητα ως ιδρυτικό μέλος της «Ομάδας Τέχνης Α» και της ομάδας «Τομή» και το 1974 ήταν ιδρυτικό μέλος της «Ομάδας για την Επικοινωνία και την Εκπαίδευση στην Τέχνη». Υπήρξε υπότροφος του Ιδρύματος Ford. Το 1976 εξελέγη τακτικός καθηγητής ζωγραφικής της ΑΣΚΤ, όπου δίδαξε μέχρι το 1997, διετέλεσε μάλιστα και πρύτανης της Σχολής την περίοδο 1980-82. Ασχολήθηκε ακόμη με τη γλυπτική, αλλά και με ένα ευρύ φάσμα θεωρητικών θεμάτων γύρω από την τέχνη και την αισθητική με δημοσιεύσεις, εισηγήσεις σε συνέδρια και μεταφράσεις. Το χρώμα, ζωντανό και έντονο διαδραματίζει καθοριστικό εκφραστικό ρόλο στο σύνολο του έργου του, το οποίο κινείται στο πεδίο της αφαιρετικής παραστατικότητας. Κατά τις δεκαετίες του 1960 και 1970 τα έργα του αποτελούν κριτικό σχολιασμό της τρέχουσας ιστορικής πραγματικότητας. Από τα τέλη της δεκαετίας του '80 σταματά η άμεση αναφορά σε πολιτικά ζητήματα και το θεματολόγιό του επικεντρώνεται στην ανθρώπινη ανάγκη για επικοινωνία με τους όμοιούς του και με τη φύση, ενώ την ίδια περίοδο ο καλλιτέχνης δοκιμάζει τις δυνατότητές του στην πλαστική. Στα έργα της τελευταίας περιόδου της εικαστικής του πορείας κυριαρχούν σχόλια σχετικά με τη διαχρονικότητα του ελληνικού περιβάλλοντος που αφορμούν από τη μυθολογία και τη λογοτεχνία. Πραγματοποίησε δεκάδες ατομικές εκθέσεις σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας και συμμετείχε σε πολλές ομαδικές [Tre Grekiska Utstallningar (Στοκχόλμη, 1978), Ευρωπάλια (Βρυξέλλες, 1982), Μεταμορφώσεις του Μοντέρνου (Αθήνα, 1992) κ.ά.]. Το 1989 οργανώθηκε αναδρομική έκθεση του έργου του από το Μ.Κ.Σ.Τ. και το 2007 κυκλοφόρησε μονογραφία με το έργο του. Πέθανε στην Αθήνα το 2020.