“Ο Δημήτρης Σούλας (Θεσσαλονίκη, 1938) σπούδασε οικονομικά στο Μόναχο όπου παρακολούθησε και μαθήματα της Σχολής της Φρανκφούρτης. Το 1959 επισκέφθηκε στο Αμβούργο την έκθεση «The Family of Man» η οποία τον επηρέασε και ξεκίνησε να φωτογραφίζει ερασιτεχνικά. Το 1964 προσελήφθη από μια αμερικανική πολυεθνική εταιρεία με έδρα το Μόναχο, εργασία από την οποία απολύθηκε το 1967 εξαιτίας της αντιδικτατορικής του δράσης. Ξεκίνησε να δουλεύει ως ελεύθερος φωτορεπόρτερ και σύντομα συνεργάστηκε με το Associated Press και αργότερα με το πρακτορείο Magnum. Με την πτώση της Δικτατορίας το 1974, διακόπτει την πορεία του ως φωτορεπόρτερ και στρέφεται σε επιχειρηματικές δραστηριότητες. Το 2004, δωρίζει το αρχείο του στο φωτογραφικό τμήμα του Δημοτικού Μουσείου του Μονάχου το οποίο το 2008 οργάνωσε σε συνεργασία με το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης περιοδεύουσα έκθεση με τίτλο Στιγμιότυπα. Φωτογραφίες του Δημήτρη Σούλα 1967-1974.
Οι φωτογραφίες του Σούλα περιλαμβάνουν τόσο επαγγελματικές αναθέσεις, καλύπτοντας κάθε είδος ρεπορτάζ, όσο και προσωπικό έργο. Παράλληλα στρέφει τον φακό του στους ξένους εργάτες, την οργισμένη γενιά του ΄68 και τη δυναμική παρουσία της στους δρόμους του Μονάχου, την κοινωνία της αφθονίας, την Τρίτη ηλικία, τους ανθρώπους του περιθωρίου και των κοινωνικών μειοψηφιών, ενώ ταυτόχρονα κινείται στα σαλόνια των δεξιώσεων και των επιδείξεων μόδας.
Σε μια ενότητα έργων του ο Δημήτρης Σούλας φωτογραφίζει τον σιδηροδρομικό σταθμό του Μονάχου βάζοντας στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τους φιλοξενούμενους εργάτες, τους λεγόμενους Gastarbeiter, οι οποίοι συνέρρεαν ασταμάτητα από τις οικονομικά υποανάπτυκτες περιοχές της νότιας Ευρώπης με σκοπό να βοηθήσουν τη Γερμανία στην υλοποίηση του οικονομικού θαύματος και να αποκομίσουν οφέλη από την προσφορά εργασίας για τους εαυτούς τους και τις οικογένειές τους. Η εικόνα αποτυπώνει ένα στιγμιότυπο με έναν άνδρα εργάτη που αποκοιμήθηκε στη θέση ενός τρένου στηρίζοντας το κεφάλι με το χέρι του. O Σούλας καταγράφει την άβολη στιγμή της παράδοσης του εικονιζόμενου στον βαθύ ύπνο όπως διαγράφεται στην χαρακτηριστική έκφραση με το μισάνοιχτο στόμα. Στα αριστερά της εικόνας διακρίνεται ένα δίχτυ γεμισμένο με αντικείμενα τυλιγμένα πρόχειρα σε εφημερίδες, πιθανώς τρόφιμα, δώρα ή τα τελευταία υπάρχοντα από την πατρίδα. “